نماند آن تحمل که سرپوش بود

موذن غلط کرد بانگ نماز

مگر همچو من مست و مدهوش بود

بگفتیم و دشمن بدانست و دوست

به خوابش مگر دیده ای سعدیا

زبان درکش امروز کان دوش بود

مبادا که گنجی ببیند فقیر