موذن غلط کرد بانگ نماز

سراپای من دیده و گوش بود

نمی دانم این شب که چون روز شد

کسی بازداند که باهوش بود

مگر همچو من مست و مدهوش بود

بگفتیم و دشمن بدانست و دوست

نماند آن تحمل که سرپوش بود