نمی دانم این شب که چون روز شد

که سیم و سمن یا بر و دوش بود

به دیدار و گفتار جان پرورش

سراپای من دیده و گوش بود

کسی بازداند که باهوش بود

موذن غلط کرد بانگ نماز

مگر همچو من مست و مدهوش بود