مگر همچو من مست و مدهوش بود

نمی دانم این شب که چون روز شد

کسی بازداند که باهوش بود

موذن غلط کرد بانگ نماز

بگفتیم و دشمن بدانست و دوست

نماند آن تحمل که سرپوش بود

به خوابش مگر دیده ای سعدیا