خاصه دردی که به امید دوای تو بود

عجبست آن که تو را دید و حدیث تو شنید

که همه عمر نه مشتاق لقای تو بود

خوش بود ناله دلسوختگان از سر درد

ملک دنیا همه با همت سعدی هیچست

پادشاهیش همین بس که گدای تو بود