در صبر بدیدم که نه محکم سپری بود

من بودم و او نی قلم اندر سر من کش

با او نتوان گفت وجود دگری بود

با غمزه خوبان که چو شمشیر کشیدست

سعدی نتوانی که دگر دیده بدوزی

کان دل بربودند که صبرش قدری بود