کآفتابی سروبالا می رود

هر که را در شهر دید از مرد و زن

دل ربود اکنون به صحرا می رود

آفتاب و سرو غیرت می برند

باغ را چندان بساط افکنده اند

کآدمی بر فرش دیبا می رود

عقل را با عشق زور پنجه نیست