من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می رود

وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می رود

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون

پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود