چنان که هر که ببیند بر او ببخشاید

نه زنده را به تو میلست و مهربانی و بس

که مرده را به نسیمت روان بیاساید

مپرس کشته شمشیر عشق را چونی

پدر که چون تو جگرگوشه از خدا می خواست

خبر نداشت که دیگر چه فتنه می زاید

توانگرا در رحمت به روی درویشان