مجال صبر همین بود و منتهای شکیب

مرو به خواب که خوابت ز چشم برباید

گرت مشاهده خویش در خیال آید

دگر مپای که عمر این همه نمی پاید

چه ارمغانی از آن به که دوستان بینی

تو خود بیا که دگر هیچ در نمی باید