تو خود بیا که دگر هیچ در نمی باید

مجال صبر همین بود و منتهای شکیب

دگر مپای که عمر این همه نمی پاید

چه ارمغانی از آن به که دوستان بینی

اگر چه صاحب حسنند در جهان بسیار

چو آفتاب برآید ستاره ننماید

ز نقش روی تو مشاطه دست بازکشید