اگر چه صاحب حسنند در جهان بسیار

دگر مپای که عمر این همه نمی پاید

چه ارمغانی از آن به که دوستان بینی

تو خود بیا که دگر هیچ در نمی باید

چو آفتاب برآید ستاره ننماید

ز نقش روی تو مشاطه دست بازکشید

که شرم داشت که خورشید را بیاراید