ز نقش روی تو مشاطه دست بازکشید

تو خود بیا که دگر هیچ در نمی باید

اگر چه صاحب حسنند در جهان بسیار

چو آفتاب برآید ستاره ننماید

که شرم داشت که خورشید را بیاراید

به لطف دلبر من در جهان نبینی دوست

که دشمنی کند و دوستی بیفزاید