چو آفتاب برآید ستاره ننماید

چه ارمغانی از آن به که دوستان بینی

تو خود بیا که دگر هیچ در نمی باید

اگر چه صاحب حسنند در جهان بسیار

ز نقش روی تو مشاطه دست بازکشید

که شرم داشت که خورشید را بیاراید

به لطف دلبر من در جهان نبینی دوست