ز دیدنت نتوانم که دیده دربندم

که خارهای مغیلان حریر می آید

نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی رو

که یاد خویشتنم در ضمیر می آید

و گر مقابله بینم که تیر می آید

هزار جامه معنی که من براندازم

به قامتی که تو داری قصیر می آید