که خارهای مغیلان حریر می آید

همی خرامد و عقلم به طبع می گوید

نظر بدوز که آن بی نظیر می آید

جمال کعبه چنان می دواندم به نشاط

نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی رو

که یاد خویشتنم در ضمیر می آید

ز دیدنت نتوانم که دیده دربندم