جمال کعبه چنان می دواندم به نشاط

که زخم های نظر بر بصیر می آید

همی خرامد و عقلم به طبع می گوید

نظر بدوز که آن بی نظیر می آید

که خارهای مغیلان حریر می آید

نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی رو

که یاد خویشتنم در ضمیر می آید