همی خرامد و عقلم به طبع می گوید

مگر ز مصر به کنعان بشیر می آید

ز دست رفتم و بی دیدگان نمی دانند

که زخم های نظر بر بصیر می آید

نظر بدوز که آن بی نظیر می آید

جمال کعبه چنان می دواندم به نشاط

که خارهای مغیلان حریر می آید