بر اوفتاده مسکین چو گو نمی آید

جز این قدر نتوان گفت بر جمال تو عیب

که مهربانی از آن طبع و خو نمی آید

چه جور کز خم چوگان زلف مشکینت

اگر هزار گزند آید از تو بر دل ریش

بد از منست که گویم نکو نمی آید

گر از حدیث تو کوته کنم زبان امید