گر تو ز ما فارغی ما به تو مستظهریم

من نتوانم گرفت بر سر آتش قرار

آتش آه است و دود می رودش تا به سقف

چشمه چشمست و موج می زندش بر کنار

ور تو ز ما بی نیاز ما به تو امیدوار

ای که به یاران غار مشتغلی دوستکام

غمزده ای بر درست چون سگ اصحاب غار