ای که به یاران غار مشتغلی دوستکام

چشمه چشمست و موج می زندش بر کنار

گر تو ز ما فارغی ما به تو مستظهریم

ور تو ز ما بی نیاز ما به تو امیدوار

غمزده ای بر درست چون سگ اصحاب غار

این همه بار احتمال می کنم و می روم

اشتر مست از نشاط گرم رود زیر بار