ما سپر انداختیم گردن تسلیم پیش

غمزده ای بر درست چون سگ اصحاب غار

این همه بار احتمال می کنم و می روم

اشتر مست از نشاط گرم رود زیر بار

گر بکشی حاکمی ور بدهی زینهار

تیغ جفا گر زنی ضرب تو آسایشست

روی ترش گر کنی تلخ تو شیرین گوار