و اندر عقبت قلوب و ابصار

شک نیست که بوستان بخندد

هر گه که بگرید ابر آزار

تو می روی و خبر نداری

گر پیش تو نوبتی بمیرم

هیچم نبود گزند و تیمار

جز حسرت آن که زنده گردم