تا پیش بمیرمت دگربار

گر پیش تو نوبتی بمیرم

هیچم نبود گزند و تیمار

جز حسرت آن که زنده گردم

گفتم که به گوشه ای چو سنگی

بنشینم و روی دل به دیوار

دانم که میسرم نگردد