چون قامتم کمان صفت از غم خمیده دید

یا رب ز من چه خاست که بی من نشست یار

در عشق یار نیست مرا صبر و سیم و زر

لیک آب چشم و آتش دل هر دو هست یار

چون تیر ناگهان ز کنارم بجست یار

سعدی به بندگیش کمر بسته ای ولیک

منت منه که طرفی از این برنبست یار