من به شیرین سخنی تو به نکویی مشهور

آن چه در غیبتت ای دوست به من می گذرد

نتوانم که حکایت کنم الا به حضور

منم امروز و تو انگشت نمای زن و مرد

سختم آید که به هر دیده تو را می نگرند

سعدیا غیرتت آمد نه عجب سعد غیور