سعدیا پیکر مطبوع برای نظرست

برنگیرم و گرم چشم بدوزند به تیر

عجب از عقل کسانی که مرا پند دهند

برو ای خواجه که عاشق نبود پندپذیر

گر نبینی چه بود فایده چشم بصیر