برو ای خواجه که عاشق نبود پندپذیر

من از این هر دو کمانخانه ابروی تو چشم

برنگیرم و گرم چشم بدوزند به تیر

عجب از عقل کسانی که مرا پند دهند

سعدیا پیکر مطبوع برای نظرست

گر نبینی چه بود فایده چشم بصیر