من مفلسم در کاروان گوهر که خواهی قصد کن

من با کسی افتاده ام کز وی نپردازم به کس

با هر که بنشینم دمی کز یاد او غافل شوم

چون صبح بی خورشیدم از دل بر نمی آید نفس

نگذاشت مطرب دربرم چندان که بستاند عسس

گر پند می خواهی بده ور بند می خواهی بنه

دیوانه سر خواهد نهاد آن گه نهد از سر هوس