نگذاشت مطرب دربرم چندان که بستاند عسس

با هر که بنشینم دمی کز یاد او غافل شوم

چون صبح بی خورشیدم از دل بر نمی آید نفس

من مفلسم در کاروان گوهر که خواهی قصد کن

گر پند می خواهی بده ور بند می خواهی بنه

دیوانه سر خواهد نهاد آن گه نهد از سر هوس

فریاد سعدی در جهان افکندی ای آرام جان