بر وی پراکند نمکی از ملاحتش

باران چون ستاره ام از دیدگان بریخت

رویی که صبح خیره شود در صباحتش

هر گه که گویم این دل ریشم درست شد

هرچ آن قبیحتر بکند یار دوست روی

داند که چشم دوست نبیند قباحتش

بیچاره ای که صورت رویت خیال بست