هرچ آن قبیحتر بکند یار دوست روی

رویی که صبح خیره شود در صباحتش

هر گه که گویم این دل ریشم درست شد

بر وی پراکند نمکی از ملاحتش

داند که چشم دوست نبیند قباحتش

بیچاره ای که صورت رویت خیال بست

بی دیدنت خیال مبند استراحتش