غرق دریای غمت را رمقی بیش نماند

به سخن باز نمی باشد و چشم از نازش

من دعا گویم اگر تو همه دشنام دهی

بنده خدمت بکند ور نکند اعزازش

آخر اکنون که بکشتی به کنار اندازش

خون سعدی کم از آنست که دست آلایی

ملخ آن قدر ندارد که بگیرد بازش