گر تنم مویی شود از دست جور روزگار

چون تواند رفت و چندین دست دل در دامنش

من سبیل دشمنان کردم نصیب عرض خویش

دشمن آن کس در جهان دارم که دارد دشمنش

بر من آسانتر بود کسیب مویی بر تنش

تا چه رویست آن که حیران مانده ام در وصف او

صبحی از مشرق همی تابد یکی از روزنش