صبحی از مشرق همی تابد یکی از روزنش

گر تنم مویی شود از دست جور روزگار

بر من آسانتر بود کسیب مویی بر تنش

تا چه رویست آن که حیران مانده ام در وصف او

بعد از این ای یار اگر تفصیل هشیاران کنند

گر در آن جا نام من بینی قلم بر سر زنش

لایق سعدی نبود این خرقه تقوا و زهد