نقد هر عقل که در کیسه پندارم بود

خوابگه نیست مگر خاک سر کوی توام

به دو چشم تو که شوریده تر از بخت منست

که به روی تو من آشفته تر از موی توام

کمتر از هیچ برآمد به ترازوی توام

همدمی نیست که گوید سخنی پیش منت

محرمی نیست که آرد خبری سوی توام