کمتر از هیچ برآمد به ترازوی توام

به دو چشم تو که شوریده تر از بخت منست

که به روی تو من آشفته تر از موی توام

نقد هر عقل که در کیسه پندارم بود

همدمی نیست که گوید سخنی پیش منت

محرمی نیست که آرد خبری سوی توام

چشم بر هم نزنم گر تو به تیرم بزنی