دشنام به من ده که درودت بفرستم

شب ها گذرد بر من از اندیشه رویت

تا روز نه من خفته نه همسایه ز دستم

حیفست سخن گفتن با هر کس از آن لب

دیریست که سعدی به دل از عشق تو می گفت

این بت نه عجب باشد اگر من بپرستم

بند همه غم های جهان بر دل من بود