هرگز آشفته رویی نشدم یا مویی

من همان روز که آن خال بدیدم گفتم

بیم آن است بدین دانه که در دام افتم

مگر اکنون که به روی تو چو موی آشفتم

هیچ شک نیست که این واقعه با طاق افتد

گو بدانید که من با غم رویش جفتم