آتشی بر سرم از داغ جدایی می رفت

معرفت پند همی داد و نمی پذرفتم

هر که این روی ببیند بدهد پشت گریز

گر بداند که من از وی به چه پهلو خفتم

و آبی از دیده همی شد که زمین می سفتم

عجب آنست که با زحمت چندینی خار

بوی صبحی نشنیدم که چو گل نشکفتم