عجب آنست که با زحمت چندینی خار

گر بداند که من از وی به چه پهلو خفتم

آتشی بر سرم از داغ جدایی می رفت

و آبی از دیده همی شد که زمین می سفتم

بوی صبحی نشنیدم که چو گل نشکفتم

پیش از این خاطر من خانه پرمشغله بود

با تو پرداختمش وز همه عالم رفتم