بوی صبحی نشنیدم که چو گل نشکفتم

آتشی بر سرم از داغ جدایی می رفت

و آبی از دیده همی شد که زمین می سفتم

عجب آنست که با زحمت چندینی خار

پیش از این خاطر من خانه پرمشغله بود

با تو پرداختمش وز همه عالم رفتم

سعدی آن نیست که درخورد تو گوید سخنی