به هرزه باد هوا می دمد بر آهن سردم

بساط عمر مرا گو فرونورد زمانه

که من حکایت دیدار دوست درننوردم

هر آن کسم که نصیحت همی کند به صبوری

به چشم های تو دانم که تا ز چشم برفتی

به چشم عشق و ارادت نظر به هیچ نکردم

نه روز می بشمردم در انتظار جمالت