نه درد ساکن می شود نه ره به درمان می برم

خواهی به لطفم گو بخوان خواهی به قهرم گو بران

طوعا و کرها بنده ام ناچار فرمان می برم

درمان درد عاشقان صبرست و من دیوانه ام

ای ساربان آهسته رو با ناتوانان صبر کن

تو بار جانان می بری من بار هجران می برم

ای روزگار عافیت شکرت نکردم لاجرم