ای ساربان آهسته رو با ناتوانان صبر کن

طوعا و کرها بنده ام ناچار فرمان می برم

درمان درد عاشقان صبرست و من دیوانه ام

نه درد ساکن می شود نه ره به درمان می برم

تو بار جانان می بری من بار هجران می برم

ای روزگار عافیت شکرت نکردم لاجرم

دستی که در آغوش بود اکنون به دندان می برم