که نه من غنوده ام دوش و نه مردم از نفیرم

تو در آب اگر ببینی حرکات خویشتن را

به زبان خود بگویی که به حسن بی نظیرم

تو به خواب خوش بیاسای و به عیش و کامرانی

نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را

نظری کن ای توانگر که به دیدنت فقیرم

اگرم چو عود سوزی تن من فدای جانت