نظری کن ای توانگر که به دیدنت فقیرم

تو به خواب خوش بیاسای و به عیش و کامرانی

که نه من غنوده ام دوش و نه مردم از نفیرم

نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را

اگرم چو عود سوزی تن من فدای جانت

که خوشست عیش مردم به روایح عبیرم

نه تو گفته ای که سعدی نبرد ز دست من جان