برکنم دیده که من دیده از او برنکنم

پیرهن می بدرم دم به دم از غایت شوق

که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم

ای رقیب این همه سودا مکن و جنگ مجوی

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه ایست

دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

در همه شهر فراهم ننشست انجمنی