بیم آنست که شوری به جهان درفکنم

شرط عقلست که مردم بگریزند از تیر

من گر از دست تو باشد مژه بر هم نزنم

تا به گفتار درآمد دهن شیرینت

لب سعدی و دهانت ز کجا تا به کجا

این قدر بس که رود نام لبت بر دهنم