پیر محله گو مرا توبه مده که بشکنم

دامن خیمه برفکن دشمن و دوست گو ببین

کاین همه لطف می کند دوست به رغم دشمنم

عالم شهر گو مرا وعظ مگو که نشنوم

گر بزنی به خنجرم کز پی او دگر مرو

نعره شوق می زنم تا رمقیست در تنم

این نه نصیحتی بود کز غم دوست توبه کن